Bayramlar…
Çocukların gözlerinin parladığı, sokaklarda kahkahaların yankılandığı, büyüklerimizi ziyaret ederek gönüllerimizi birleştirdiğimiz en güzel zamanlardır.
El öpmekle başlayan, bir şekerin, bir lokumun eşliğinde koyulaşan sohbetler…
Dargınlıkların unutulduğu, kalplerin yumuşadığı o özel günler…
İşte bayram, tam da bu yüzden sadece bir takvim günü değil; bizi biz yapan değerlerin yeniden hatırlandığı bir köprüdür.
Ancak günümüzde bu köprünün biraz sarsıldığını görmek mümkün.
Büyüklerimiz bir kapı sesi beklerken, pek çok insan tatil planlarıyla yollara düşüyor. Evler sessiz, kapılar kapalı, gönüller biraz buruk kalıyor.
Oysa bir telefonla “iyi bayramlar” demek yerine, bir kahve içimi kadar vakit ayırıp yüz yüze ziyaret etmek…
Bir çocuğun avucuna bırakılan harçlığın, uzatılan bir şekerin ne kadar büyük bir anlam taşıdığını yeniden hatırlamak gerek.
Belki de yapmamız gereken çok basit:
Biraz daha özen göstermek…
Biraz daha hatırlamak…
Biraz daha kapı çalmak…
Çünkü bayram; paylaşınca güzel, ziyaret edince anlamlı, birlikte olunca gerçek bayramdır.
Bu güzel mirasın kaybolmaması bizim elimizde.
Kırgınlıkları bir kenara bırakıp, gönülleri birleştirerek bu geleneği yaşatabiliriz.
Ne dersiniz…
Bu bayram bir kapıyı da siz çalar mısını